Güzel ahlak yolcuları referans değer üzerinden hayata bakarlar. Bütün düşünceler bu kaynağa bağlı olarak geliştirilir. Duygulanımlar buna göre düzenlenir ve ardından hedefe yönelik eylem denilen ameller buna göre ikame edilir.

Korku ve ümit duygusunu aynı düz çizgide eşit mesafede yürütmelisin. Sınırları aştığında esas sınırlananın kendin olduğu şuuruna ulaşmalısın.

AHLÂK-I HASENE erleri, yaşadığı dünyanın her anını furkan günü şuuru ile yaşayan insanların arasından çıkarlar. Onlara göre hayat imtihanının her noktasında yüce kitabımız Kur’an-ı Kerim’in furkan olan özelliği yani bâtılı haktan ayıran niteliği ile yaşanmalıdır.

“İbrahim, gönlümü put sanıp da kıran kim?” Sen hâlâ onu düşünüyorsun.

Nefis ise kişiye girdiği günahı sürdürmesi için asla durup düşünmeye, tahlil etmeye, bu alanda kıyaslar yapmaya alan bırakmamaya çalışır. Daima ileriye gitmesini öğütler. Yalancı hülyalarla beynini uyuşturur. Onu haz bağımlısı yapmanın peşindedir.

Karşımda, tozun ve dumanın içinden bana bakan bir çift göz vardı. Ama bu gözler bir heykele ya da bir düşmana ait değildi. Kristal bir berraklıkla parlayan devasa bir ayna, az önce ektiğim tüm o kibri, korkuyu, kıskançlığı ve öfkeyi yüzüme çarpıyordu.

Mest-i cânân olmuşlar, bülbül gibi şakıyorlar. Derdiyle, gamıyla yanan gönülleri divane olmuş. Mutlu, kutlu, şerefli; etrafı aydınlatan birer ulu şahsiyete dönüşmüşler. Ondan gayrı bir düşünce mümkün değil. Onları kodlayacak tek şey Cenab-ı Hak.

Geçici zevklerin de ebedi izler bırakacağı şuuruyla Allah’ın rahmet ve hıfzına sığınarak bunlardan mümkün olduğunca korunabilmek için iman diriliğine ulaşmaya çalışırlar.

İnsanın kutlu yolculuğu, dağlardan gelen sular gibi nasibiyle buluşana kadar; türlü yerlerden, zorluklardan ve kolaylıklardan, neşelerden ve ıstıraplardan geçerek ilerler.

Yasaklama, fiilden el çekme, kaçınma, engel olma gibi anlayabileceğimiz nehiy kavramına hayatlarında yer açarlar.