SULTAN OLMA KUL OL

SERKANT DERVİŞOĞLU

Ya Rabbi, hakikaten nasıl şükretsek bilemiyorum. İnsan bu konuda bile aciz olur mu? Oluyormuş demek. Yeni şeyler öğretmen dolayısıyla müteşekkirim. Yarattığın bu âlemde bizi sürekli hayran bırakmaya devam etmen muazzam bir hadise. Eğer kabul edersen, aciz hâlimle sana şükretmek isterim; vermediklerin, verdiklerin, farkına varmadıklarım ve farkına vardıklarım için.

Ahmet Avni Konuk bir şiirinde der ki: “Bütün bu hayatta tek maksadım senin lütfuna erişmek için...” der. Aslında bu şiirin giriş sözcüğü o kadar çok içime işlemişti ki hayatta var olma nedenimize muazzam bir açıklık getiriyordu. Kolay gibi söylenen ama içinde mutlak bir eminlik ve samimiyet barındıran bir sözdü bu.

Bu söz, bizim sınırlı yaşamımızda tek ve eşsiz olan gaye için nasıl bir dertten, ziyandan, anlamsız sahiplendiğimiz yüklerden, geçmiş ve gelecek gayesinden, makam kavgasından, komple teorilerinden, kendimizi önemli hissetme ve var olma savaşı vermekten, hırslı olmaktan, çabuk parlayıp ortalığı yakmaktan, çekingen olmaktan, suçluluk duymaktan, hislerimizi saklamaktan, güvende hissetmemekten, başkalarının duygularına saygısız davranmaktan alıkoyan bir tamamlanmışlık hissi veriyordu.

Senin derdin neydi bu âlemde?

Nereye koşuyorduk? Ortalığı yakmanın, kaosa çevirmenin âlemi neydi? İnsanın hakikat dediği şey kendi yerini sağlamlaştırmak mıydı? Hayal ve gerçeği ayırt etmekten uzakta biri nasıl yapabilirdi bunu, küçük prens?

Bir şeyi yaparken, düşünürken bunun altında yatan duygu, niyet ne? Kimseye söylemek istemeyebilirsin ama Allah için kendine söyle bunu.

Şunu anlıyorum ki derdimiz hiçbir zaman üzüm yemek değilmiş. Hep milletin ağzına, Cenâb-ı Hakk'ın kullarına rızık vermesi gibi, kendi eliyle istediği kadar paşa koltuğundan üzüm yedirmekmiş. Aciz, zayıflar da onun elinden üzüm yemenin zevkini ve şükrünü yaşatacağını zannıyla yapıyormuş.

Hâlbuki ey ahmak, sen kimseye bir şey yediremezsin Tanrıcılık oynayarak. Sana zakkum ağacından bir şey yedirirler. Kendi kişisel tatminini yaşayacağım diye çıktığın zehirli yolda adeta için kurum bağlar da sökecek bir şey bulunmaz.

Ne yazık! Derdi sadece Allah'ın lütfuna mazhar olmak isteyen kişi, zahirde bir hiç bile olsa manada sultan olur. Hazreti Mevlânâ, “Kul ol, sultan olma.” diyor. Sultanlık hırsı, ilk kellesi gidecek olanın kendisi olduğunu dile getiriyor bize.

Mevlevî âyinlerinin üçüncü selamında olan güftede muhteşem bir beyit vardır:

"Ey ki hezâr-âferin bu nice sultân olur / Kulu olan kişiler husrev ü hâkân olur / Her kim bugün Veled'e inanuban yüz süre / Yoksul ise bay olur, bay ise sultan olur."

“Binlerce tebrikler! Bu nasıl bir sultandır ki ona kul-köle olanlar padişahlar padişahı olur. Bugün her kim (Sultan) Veled'e inanıp onun dergâhına yüz sürerse fakir ise zengin (bay), zengin ise sultan olur.”

Yolda olmak, tarifi mümkün olmayan bir hadise; tabii derdin sadece onun lütfuna mazhar olmak ise.