HÂLÂ BEKLİYOR MUSUN?

ESRA YASEMİN BATMACA

Hâlâ annenin yüzünde gerçek bir gülümsemeyle, gönülden şükrettiği ve mutlu olduğu bir sabaha uyanmayı bekliyor musun? Hâlâ seni düzeltmeyi bırakmasını, tüm çabanla yaptıklarına laf etmemesini, beğenmesini ve onu memnun edebilmeyi bekliyor musun?

Hâlâ babanın fikirlerini dinlemesini, sana karşı daha esnek davranmasını, yuvanızda güven ve huzur hissini inşa etmesini bekliyor musun?

Hâlâ anne ve babandan koşulsuz sevgi, onay, değer ve destek görmeyi bekliyor musun? Bir sorun olduğunda, ilk önce hatanın kendinde olduğunu düşünerek kendini mi sorguluyorsun?

Hâlâ 7/24 canını dişine takıp en başarılı, en iyi ve en kusursuz hâline ulaştığında gerçekten mutlu olmayı bekliyor musun?

Hâlâ fedakârlık bataklığında boğulana kadar emek, zaman, çaba, para ve en değerlisi enerjini tüketene dek vermenin senin görevin olduğuna inanıyor; ancak o zaman sevilebilmeyi mi bekliyorsun?

Hâlâ şahane görünsen bile kendinde bir kusur buluyor, bulunacağını sanıyor ve ancak kusursuz olduğunda beğenilmeyi mi bekliyorsun?

Hâlâ kendine ulaşılması güç standartlar koyuyor, ancak onlara ulaştığında değer görmeyi mi bekliyorsun?

Hâlâ mutluluğu Kaf Dağı'nın ardına saklıyor, ona asla ulaşamayacağına inanırken yine de bir gün seçilmeyi mi bekliyorsun?

Hâlâ sevdiklerin kalbini kırsalar bile sesini çıkarmayıp bir gün hassasiyetlerinin anlaşılmasını ve sana daha özenli davranılmasını mı bekliyorsun?

Hâlâ güzel şeylerin bitmesinden korktuğun için onları yaşamak yerine başlamayı ertelemeyi mi seçiyorsun?

Hâlâ bir kuş gibi çarpan kalbinin ürkütülmeden, incelikle ve anlayışla sevilebileceğine inanmakta zorlanıyor musun? Zarar görmekten korktuğun için çevrendekiler sana haksızlık ettikleri hâlde kaldığın zaman, yine de seni sevmelerini ve yanında olmalarını mı bekliyorsun?

Hâlâ huzuru, mutluluğu, varlığı, birliği ve aşkı yalnızca dünyevi bağlarda bulmayı mı bekliyorsun?

Hâlâ zihninin sesine göre hareket edip kaderinle uzlaşmak yerine her şeyin kendi istediğin gibi olması için çabalayarak dosdoğru bir yolda ilerleyebilmeyi mi bekliyorsun?

Hâlâ yaşananların hayrını görmeye çalışmak yerine onları şer olarak değerlendiriyor, şikâyetin içinde kalırken hikmetlerini anlayabilmeyi mi bekliyorsun?

Hâlâ başına gelenler için başkalarını ve/veya kendini suçlarken huzurlu olmayı mı bekliyorsun? Seni sen yapan yaralarının şifana vesile olabileceğini, yaşadıklarının sana kendinle ilgili bir şeyler öğretebileceğini görmeden; onlarla, kendinle ve hayatla mücadele ederek uzlaşabilmeyi mi bekliyorsun?

Hâlâ sana ait hissettirmeyen yerlerde kaldığın, gerekli sınırları koyamadığın ve bedeninin ihtiyaçlarını gözetemediğin hâlde onun verdiği sinyalleri duymadan iyileşmeyi mi bekliyorsun? Şifanın yalnızca dışarıda olduğunu düşünürken kendinle kurduğun ilişkiye kulak vermeyi erteliyor musun?

Hâlâ sana iyi gelmeyen yerlerde kalmaya, iyi gelmeyen kişilerle görüşmeye ve işlerde çalışmaya; bedenen, zihnen ve ruhen kendini gözetmemeye devam ederken güzel günlere ulaşmayı mı bekliyorsun? Sana iyi gelmeyen şeyleri yemeyi, dinlemeyi, konuşmayı ve yaşamayı sürdürürken bir şeylerin değişmesini mi bekliyorsun?

Hâlâ borçlu hissettirilmeye alıştığın ve ailenin maddi standartlarını aştığında ya da onlardan daha mutlu bir hayat yaşadığında suçluluk hissedeceğinden korktuğun için kendi yolunda adım atmayı mı erteliyorsun?

Sahi, böylesine beklemeyi nereden öğrendin?

Belki bir zamanlar sevilmek, görülmek, kabul edilmek ve güvende hissetmek için beklemen gerekiyordu. Belki de kendinden vazgeçmenin, daha çok çabalamanın ve herkesi memnun etmenin sevgiyi getireceğine inandın.

Ama bugün kendine başka bir yol seçebilir, hatta açabilirsin.

Beraber içindeki çocuğu bulalım ister misin? Sahi nerede şu anda? 

Onu evine, yani kalbine davet edelim mi? Neye ihtiyacı olduğunu sormak ve cevabını duymak için kendine zaman tanıyabilirsin. İzin verince ona sarılmak ister misin?

Ona, artık ihtiyaçlarını görmezden gelmek zorunda olmadığını; sevilmek için kusursuz, değerli olmak için başarılı, kabul görmek için herkesi memnun eden biri olmak zorunda olmadığını söyleyelim mi?

Yeni hayatına, içindeki çocuğu koşulsuz sevgi, güven ve şefkatle yeniden büyüterek başlamak fikri kalbine hafif geliyor mu? Değerli olduğunu bilmeye niyet eder misin?

Varlığı dünyayı güzelleştiren kalbini, özünü, ruhunu… duymayı öğrenmek ister misin?